السلام ( وَاذا ذُكِرَ اللّهُ وَحْدَهُ اشْمَئَزَّتْ قُلُوبُ الَّذينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالاخِرَةِوَلَهُمْ عَذابٌ اليٌم « 1 » ) يعنى : يادكردن على ابن ابى طالب عليه السلام عبادت است و از علامات منافق است كه مىرمند وتنفّر مىنمايند ازياد كردن او ، و اختيار مىكنند شنيدن قصّه‌هاى دروغ وافسانه‌هاى مجوس را بر شنيدن فضايل آن حضرت ، بعد از آن امام عليه السلام خواند اين آيهء وافى هدايه را كه ( واذا ذكر اللّه وحده ) - تا آخر ، پس پرسيدند از آن حضرت عليه السلام از تفسير اين آيه ، آن حضرت گفت كه : آيا نمىدانيد كه پيغمبر صلىاللَّه عليه‌وآله وسلّم مىفرمود : ياد كنيد على بن ابى طالب را درمجلسهاى خود ، پس بدرستى كه ياد كردن على بن ابى طالب ياد كردن من است ، و ياد كردن من ياد كردن خداست پس آن كسانىكه مىرمند ، وگرفته مىشود دلهاى ايشان از ياد كردن على بن ابى طالب ، وشادمان مىشوند از ياد كردن غير او ؛ ايشان آنانند كه ايمان ندارند به آخرت ومرايشان را است عذاب خوار كننده « 2 » . وابن‌بابويه در كتاب اعتقادات آورده كه « سئل الصادق عليه السلام أيَحِلُّ الاستماع لهم ؟ فقال : لا ، وقال : من أصغى

--> ( 1 ) - الزمر : 45 . ( 2 ) - حديقة الشيعة : 585 .